Σάββατο, 29 Μαρτίου 2008

ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ!

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Σας ευχαριστώ πολύ που σε μικρό διάστημα με αγκαλιάσατε.Το ενδιαφέρον σας πραγματικά με έχει συγκινήσει πάρα πολύ.

Διάφοροι λόγοι όμως..., τεχνικής φύσεως, με έκαναν να μετακομίσω.

'Οχι μακρυά...λίγο παραδίπλα.

Το μπλογκάκι συνεχίζεται εκεί κανονικά.

Α!Με μια μικρή διαφορά!Στο κουδούνι "δεν γράφει "breathless αλλά..."ΑΝΑΣΑΙΜΙΑ"!

Σας ζητώ συγνώμη για τον κόπο.

Σας περιμένω...

Πατήστε το link

KAI

ΕΛΑΤΕ ΕΔΩ

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ!

ΙΩΑΝΝΑ...ΠΡΩΗΝ BREATHLESS...ΝΥΝ ΑΝΑΣΑΙΜΙΑ!

http://kykneioasma.blogspot.com/

Υ.Γ  'Οσο δεν ήθελα να σας ταλαιπωρήσω...είχα δεν είχα τα κατάφερα πάλι!

Το θέμα των σχολίων στο νέο μου blog ταχτοποιήθηκε(ελπίζω).Από απροσεξία δεν είχα φτιάξει τις ρυθμίσεις.

ΣΑΣ ΖΗΤΩ ΣΥΓΝΩΜΗ

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2008

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΦΙΛΙΑ

Ευαισθητοποιημένη πολύ στο θέμα της φιλίας "σκόνταψα" σε ένα ποίημα του blogger

EQUILIBRIUM

Ζήτησα την άδειά του και σας το μεταφέρω.

 

Αυτό είναι φιλία και για μένα 'Αγγελε...

Σαν ανατείλλει του πρωινού ήλιου το φως
τα κάστρα κι όνειρα αρχινούν να ξεθωριάζουν
οι ελπίδες του χρυσού δαχτυλιδιού ξεφτίζουν διαρκώς
κι οι νυχτερίδες ξανά στις φωλιές τους κουρνιάζουν.

Σα βρυκόλακας χάνει ο έρωτας τη δύναμή του
σαν αντικρύζει το δυνατό φως των αιώνων
μόνο αγάπη αφήνει πίσω με την παρακμή του
αγάπη ισχυρή, το κορμί λιώνει των παγετώνων.

Μα η φιλία μας η μοναδική, άνθρωπος κοινός
ζει στους αιώνες, παλεύει κι αναγεννιέται.
Στης αυγής τη φωτολουσία όπως κάθε θνητός
αναζωογονημένη και περίχαρη πάλι πετιέται.

Σα δεινός ακροβάτης σε τεντωμένο σχοινί
ποτέ της δε χάνει, ούτε για λίγο, την ισορροπία
στην αβεβαιότητα του Χάιζενμπεργκ δίνει ποινή
με τη σιγουριά της την κάνει να δείχνει γελοία.

Φιλία, μια λέξη τόσο σπουδαία, τόσο γεμάτη
πληθώρα οι αρετές της σαν ευωδιαστά λουλούδια
το άρωμά τους προσφέρουν με τόση αγάπη
σε όποιον σκύψει στην αγκαλιά του γλυκά τραγούδια.

Η φιλιά πιο θεριά κι από του έρωτα την ορμή
καθώς αν είναι αγνή κι αμόλυντη από συμφέρον
δε χάνει ποτέ της στων ετών τη διαδρομή
τη δύναμη και τη λάμψη της, ταλέντο πηγαίον.

Δε νοιάζεται να χτίζει μόνον κάστρα απατηλά
ξαγρυπνά για τα θεμέλια, δε θέλει στην άμμο
όνειρα κι ελπίδες να πραγματώνει, ζητά πιο πολλά
κάτω απόνα βιολί φεγγάρι, των αδελφών-ψυχών τον γάμο.

Φιλία, λέξη ιερή. Πίνακες ζωηρόχρωμους βάφει
κι όσοι μουντοί, σκουρόχρωμοι κι εκείνους βοηθά
με της αισιοδοξίας την παλέτα, τους ξαναγράφει
ουράνια τόξα σμιλεύει στη ζωή όποιου πονά.

 

(Ευχαριστώ τον 'Αγγελο για την άδεια της αναδημοσίευσης)

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2008

Θάρθει καιρός

Ημέρα της ποίησης σήμερα.

Το αφιέρωμά μου στην Κατερίνα Γώγου.

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2008

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΖΩΗΣ

light6.bmp

Χρόνος...
Θαλασσογραμμή κομμένη  με διαμάντι.
Αμείλικτος
ακαθόριστος
μνήμες ακρωτηριασμένες
μήλο που σαπίζει
στα χέρια της Αφροδίτης.
 
Απόπειρα φωτός.
Μπορώ ακόμα ...
Όταν σαν πολυέλαιος κρέμεται το ολόγιομο φεγγάρι
κεντάω Ουράνια τόξα.
Βελονιές ...
τρυπάνε τα δάχτυλα.
Φυτεύω κατάστηθα στη νύχτα
χρώματα της ίριδας .
 
Υπάρχω.
Ζω ...
ακόμα 
στιγμές
αναλαμπές ζωής.
 
Ακούω
τον ήχο των βημάτων σου
το πέρασμα του χρόνου
το φτερούγισμα μιας πυγολαμπίδας
πάνω σ' ένα κρεβάτι πύρινο.
Ακούω
την ανάσα σου
την ανάσα μου
τον σαρκασμό του χρόνου.
 
Κραυγάζω...
«Είμαι γέννημα του νόμου της φωτιάς»
«είμαι πλασμένη να γεννώ καρπούς αγάπης»
Ξαναβρίσκω το ανθρώπινο σχήμα μου
φυτεύεις στα σπλάχνα μου
της φωτιάς το σπέρμα.
 
Τώρα
Σαν ηφαίστειο
κυοφορώ
τη λάβα μου

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2008

ΧΕΙΜΩΝΑΝΘΟΣ

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2008

ΣΤΗΝ ΑΠΟΥΣΙΑ

 Ερωτική μου πεθυμιά
Αέρινε επισκέπτη μου
Ποτέ δεν ανταμώσαμε
Δε σμίξαμε τα χείλη..
 
Γιατί όταν σμίγει η ψυχή,
Υπερβαίνει ο νους τις αισθήσεις
Και εμπνέεται ξανά και ξανά
από παλμούς καρδιάς, ασταμάτητους..
Ερωτική μου πεθυμιά
 
Αναμονή ονείρου
σε κρεβάτι κατοικημένο από καιρό
Πνοή φευγαλέα, αποδημητική..
Εραστής γραφής αρχαίας
και ήχου σμιλεμένου σε βράχο πέτρινο
Με σιωπές και βλέμματα
Ήρθες εχθές και στο σεντόνι μου ξάπλωσες..
                                                                              L.N.E
 
 
Ερωτική μου πεθυμιά
αναμονή ονείρου
ήρθες εχθές και στο σεντόνι μου ξάπλωσες..
Φοβήθηκα να απλώσω το χέρι μου να Σ'αγγίξω
μη μείνει λευκό και μετέωρο
σαν γλάρος αποχωρισμού.

Μες στο σκοτάδι
πλάι στο κορμί μου
που λαχταρούσε το σμίξιμο
μια αίσθηση ζωής
μια βεβαιότητα
ότι μπορούμε ακόμη
να υφάνουμε τραγούδια
με τα χρώματα της ίριδας
ότι μπορούμε ακόμη
να βαδίσουμε
πάνω στης μουσικής
το τεντωμένο νήμα

 

Ήρθες εχθές στο σεντόνι μου και ξάπλωσες
μες τη νύχτα
φύτεψες μιαν αχτίδα.
Σ'ένοιωσα πλάι μου
χωρίς να Σε αγγίζω
ένοιωσα
την τρέμουσα αίσθηση Σου
άκουσα
το βογκητό της σιωπής σου
ένοιωσα
όλη την πληρότητα
της φωτεινής απουσίας Σου

                                                                                         breathless

 

 

 

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2008

ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ

                             

«Φυγή φυγή»
Βουλιάζουμε.
Φώναζαν της ψυχής τα μεγάφωνα
 δεν άκουγα
έψαχνα να σε βρω
μέσα στο πλήθος
μες απ'τους τριγμούς
των αρθρώσεων
των σκουριασμένων.
Απεγνωσμένα
έψαχνα να σε βρω
να σωθούμε
ή να πνιγούμε
αγκαλιασμένοι.
 
Με βρήκες.
Είχες στο στόμα σου
ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.
Κρατούσες στα χέρια σου
ένα τραγούδι
για πνοή ανέμου.
Μου τα πρόσφερες.
Είπες μείνε
να συνεχίσουμε το ταξίδι
σ'αυτή την θάλασσα
μαζί
να προσπαθήσουμε
την διαιώνιση των χυμών
της μουσικής.
 
'Εμεινα
κλείνοντας  τ'αυτιά
στα μεγάφωνα
που φώναζαν
«φυγή ... φυγή».
΄Απλωσα τα χέρια
Να πάρω το τριαντάφυλλο
μου πρόσφερες
μια χούφτα στάχτη
Στη μέση μια νυχτερινής ονείρωξης

Αγαπημένη απουσία ...

 

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008

ΜΕ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΣΟΥ

ο

Οι αναμνήσεις γίναν γεφύρι
για να περνάει το παρόν
αδιαφορώ για το βαθύ ποτάμι που μας χωρίζει
και ξέρω
πως αν απλώσω το χέρι μου
θα αγγίξω τη σκέψη σου

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ

Φεύγει το πλοίο και μας χαιρετά
κλείνει το μάτι του και χαμογελά
αλλάξαν λέει τα σημεία της γης
κι ο χρόνος τώρα είναι πια συμπαγής

Ίδια η θάλασσα χωρίς μια σκιά
λες και έχει πάψει πια του κόσμου η καρδιά
λευκό μαντήλι, ματωμένη σιωπή
στην νηνεμιά μια γυμνή αστραπή

Πάει χαμένο σε σπονδή το κρασί
ποιος φεύγει το καράβι ή το νησί;
έχω γεράσει και δεν βλέπω από 'δω
ποια είναι η Πηνελόπη, ποια η Καλυψώ

Είχα δει καπνό μα πού έχει κρυφτεί;
γλυκιά πατρίδα είσαι γλυκιά φυλακή
βρήκα μονάχος μου για μένα χρησμό
καλύτερη η πορεία από τον προορισμό

Τέλειωσε η μπόρα και βγήκες στεγνός
κλειστός λόγω έργων ο παράδεισος
ένα κορμί δίχως γη κι ουρανό
τα χρόνια κυλήσανε σαν το νερό

Και να που Όμηρε το βλέπεις κι εσύ
δεν φαίνεται στον χάρτη αυτό το νησί
ποιος ξέρει ποιος σαλπάρισε στο γιαλό;
ο Οδυσσέας ή μήπως η Καλυψώ;

Και να που Όμηρε το βλέπω κι εγώ
ο Οδυσσέας ή μήπως η Καλυψώ;
ποιος ξέρει ποιος σαλπάρισε στο γιαλό;
ο Οδυσσέας ή μήπως η Καλυψώ;

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2008

ΟΝΕΙΡΟ ΗΤΑΝΕ

Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι

Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι

Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό της να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε

Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου

Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου

Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου...

Profile

breathless4 Ανασαιμιά

Το προφίλ μου

"Μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να λύσουν τις δικές τους αλυσίδες,κι όμως μπορούν να λυτρώσουν τους φίλους τους.

Ημερολόγιο

Ιανουάριος 2012
ΚΔΤΤΠΠΣ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

Σελίδες

Tags

Αρχείο

Powered by pathfinder blogs